Morkie vs Scottish Terriër

Dit is de meest voorkomende gedragsmislukking bij Morkies. Ze zijn in de ware zin van het woord "klitten". Ze verdragen isolatie slecht. Baasjes die 8 uur per dag buitenshuis werken, merken vaak dat hun Morkie destructief gedrag, zelfverminking (likken tot de poten rauw zijn) of voortdurend huilen ontwikkelt.

Morkies erven het alerterende geblaf van de Maltees en de territoriale vasthoudendheid van de Yorkshire Terriër. Ze zijn zeer geluidsgevoelig en blaffen bij deurbellen, voetstappen in de gang en bladeren die over het tuinpad waaien. In appartementen is dit een veelvoorkomende oorzaak van klachten van buren en huisuitzettingen.

Net als veel speelgoedrassen hebben Morkies kleine blaasjes en een hoog metabolisme. Ze zijn notoir moeilijk zindelijk te maken. "Ongelukjes" binnenshuis kunnen tot ver in de volwassenheid aanhouden, vooral in koud of nat weer dat ze verafschuwen. Veel baasjes nemen hun toevlucht tot levenslang gebruik van puppy-pads.

Vanwege hun formaat accepteren baasjes bij Morkies vaak gedrag (grommen, happen, het beschermen van bezittingen) dat bij grotere honden onaanvaardbaar zou zijn. Dit kan leiden tot een hond die het huishouden domineert en kan bijten als hij wordt aangeraakt voor verzorging of dierenartsenbezoeken.

In tegenstelling tot de Golden Retriever of Labrador leeft de Scottie niet om u tevreden te stellen. Ze zijn beroemde onafhankelijke denkers. Als u een Scottie roept, kan hij het verzoek overwegen, evalueren wat er voor hem in zit en dan beslissen of hij gehoorzaamt. Dit wordt vaak als 'koppigheid' uitgelegd, maar het is eigenlijk een eigenschap van een ras dat is ontworpen om alleen ondergronds te werken zonder menselijke begeleiding.

Scotties zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden en andere honden. Ze hebben een lage tolerantie voor behandeling die ze als respectloos beschouwen, waaronder omhelzen, aan oren trekken of plotselinge bewegingen. Dit maakt hen minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.

Veel Scotties, met name mannetjes, kunnen intolerant zijn tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Deze agressie treedt vaak op bij sociale volwassenheid (18-24 maanden) en kan escaleren tot ernstige gevechten als het niet wordt beheerd.

Hun jachtinstinct is geen spel; het is een doodinstinct. Ze zijn niet te vertrouwen in de buurt van kleine huisdieren zoals hamsters, konijnen of vogels.