Old English Sheepdog vs Weimaraner

Dit is een 'klittenband'-ras in de ware zin van het woord. Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met herders, nooit ver weg te gaan. In een modern huis vertaalt dit zich naar een hond die in paniek kan raken als hij alleen wordt gelaten. Vernietigend kauwen, huilen en bevuilen van het huis zijn veelvoorkomende symptomen van stress als isolatietraining niet direct in de puppytijd wordt gestart.

De OES heeft een uniek, rinkelend geblaf dat vaak wordt omschreven als 'twee potten die tegen elkaar aanslaan'. Het is luid, diep en kan een plaag worden. Ze zijn waakzame waakhonden en zullen blaffen bij bezorgdiensten, buren en eekhoorns. Dit maakt hen slechte kandidaten voor appartementen met geluidsrestricties.

Als kudde-hond controleert de OES beweging. In een gezinsomgeving manifesteert dit zich vaak als happen naar de hielen van rennende kinderen of mensen 'lichaamschecken' om ze te verplaatsen. Hoewel niet agressief, kan dit gedrag beangstigend zijn voor peuters en irritant voor gasten.

Hoewel over het algemeen sociaal, kunnen sommige OES-lijnen - met name mannetjes - agressie ontwikkelen naar andere honden van hetzelfde geslacht rond sociale volwassenheid (18-24 maanden). Dit vereist waakzaam beheer in huishoudens met meerdere honden.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.