Papillon vs Portugese Waterhond

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.

PWD's waren gefokt om de hele dag op kleine vissersbootjes naast hun meesters te werken. Ze volgen je naar de badkamer en kunnen ernstige scheidingsangst ontwikkelen als ze meer dan 8 uur alleen worden gelaten. Vatbaar voor eisend blaffen en janken als ze worden genegeerd.

Als retrieverras interacteren ze met de wereld via hun mond. PWD-puppy's zijn notoir 'bijterig' en oraal—dit is geen agressie maar kan pijnlijk en beangstigend zijn voor jonge kinderen.

Dit ras staat bekend om het dansen op achterpoten en springen om gezichten te begroeten. Hoewel charmant voor sommigen, is het een aanzienlijk valrisico voor oudere eigenaren of kleine kinderen.

Professionele verzorging elke 6-8 weken voor $100-150 is verplicht, niet optioneel. Dit verwaarlozen leidt tot ernstige klitten die de huid beschadigen en een scheerbeurt vereisen.