Akbash Dog vs Papillon

In tegenstelling tot rassen die blaffen en zich terugtrekken, is de Akbash gefokt om bedreigingen te confronteren. Zonder deskundige socialisatie kan de categorie 'bedreigingen' zich uitbreiden tot bezorgers, gasten en buren. Ze hebben een lage drempel voor argwaan en een hoge drempel voor pijn/intimidatie.

Dit ras is van nature nachtactief. Ze patrouilleren 's nachts hun territorium en blaffen luid en herhaaldelijk op coyotes, ritselende bladeren of verre sirenes. Dit is een kenmerk, geen gebrek, maar het maakt ze ongeschikt voor buitenwijken met geluidsvoorschriften of dicht bij buren.

Akbash Dogs, met name mannetjes, zijn gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Dit komt doorgaans op bij sociale volwassenheid (18-36 maanden) en kan een vredig meerhondengezin van de ene op de andere dag in een oorlogszone veranderen.

Als ze niet worden ingeperkt door een veilig hek (minimaal 150-180 cm), zal een Akbash zijn territorium uitbreiden. Ze zijn bekend om kilometers te zwerven op zoek naar een perimeter om te bewaken.

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.