Pomsky vs Spinone Italiano

Pomsky's erven vaak de "waakhond"-alertheid van de Pomeraan gecombineerd met de intense prooijaagdrift en onafhankelijkheid van de Husky. Dit kan zich manifesteren als een hond die hypergevoelig is voor prikkels, geneigd is te "blaffen" naar buren, maar krachtig genoeg is om meubilair te vernietigen bij onderstimulatie.

Beide ouderrassen zijn groepsgericht (Husky's) of gezelschapsgericht (Poms). Alleen gelaten zijn Pomsky's berucht vanwege ernstige scheidingsangst. Dit is geen stille lijder; ze uiten hun stress via de Husky-"schreeuw", huilen en destructief kauwen.

Dit ras scoort laag op gehoorzaamheid. Ze weigeren vaak commando's tenzij er een duidelijke, hoogwaardige beloning is ("Wat levert het mij op?"). Ze zijn niet zo belust op goedkeuring als een Golden Retriever.

Door de zwerflustigheid en graafvaardigheid van de Husky te erven, staan Pomsky's erom bekend over hekken te klimmen, onder barrières te graven en door open deuren te sprinten. Hun terugroepbaarheid is berucht onbetrouwbaar.

Dit is geen hond die in een kennel of achtertuin kan worden achtergelaten. Ze zijn diepgaand sociaal en hechten zich intens aan hun mensen. Als ze lang alleen worden gelaten (meer dan 4-5 uur), zijn ze vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit in huilen (het ras staat bekend om een uniek "gejodel") en destructief kauwen.

Hoewel niet zo overvloedig als een Mastiff, heeft de Spinone een kenmerkende baard die als een spons werkt. Elke keer dat ze drinken, druipen ze water over uw vloer. Na het eten bevat hun baard voedselresten. Als u huistrots bent of een afkeer heeft van natte gezichten die tegen uw schone kleding worden gedrukt, is dit een dealbreaker.

In tegenstelling tot de Golden Retriever die leeft om te plezieren, vraagt de Spinone "Waarom?" Ze zijn intelligent maar bezitten een doordachte, nadenkende aard. Als een commando voor hen geen zin heeft, kunnen ze het gewoon weigeren. Dit wordt vaak aangezien voor domheid, maar het is eigenlijk onafhankelijkheid.