Poedel vs West Highland White Terrier

Poedels zijn intensief sociaal. Ze willen niet alleen *bij* je zijn; ze *moeten* bij je zijn. Dit ras scoort zeer laag op onafhankelijkheid. Als ze meer dan 8 uur per dag alleen worden gelaten zonder interactie, zijn ze geneigd ernstige scheidingsangst te ontwikkelen, die zich uit als non-stop blaffen, zelfverminking (likken/kauwen aan poten) en vernietiging. Ze zijn niet geschikt voor huizen die overdag leeg zijn.

Een verveelde Poedel is een destructieve Poedel. Hun intelligentie (gerangschikt als #2 van alle rassen) betekent dat ze 'hersenwerk' nodig hebben, niet alleen wandelingen. Zonder een taak—of het nu geavanceerde gehoorzaamheid, puzzelspeelgoed of behendigheid is—zullen ze hun eigen spelletjes uitvinden, die meestal inhouden dat ze uw meubels uit elkaar halen of uw kasten openen.

Hoewel niet 'yappy' zonder reden, zijn Poedels scherpe waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, eekhoorn en voorbijganger aan. Dit kan lastig zijn in appartementomgevingen als het niet vroeg wordt beheerd.

Dit is een echte werkterriër. Ze beschikken over een hoog zelfrespect en onafhankelijkheid. In tegenstelling tot een Golden Retriever die vraagt "Wat kan ik voor u doen?", vraagt een Westie "Wat levert het mij op?".

Westies zijn vocale waakhonden. Ze blaffen bij deurbellen, eekhoorns, bladeren die in de wind waaien en bezorgwagens. Dit is geen "stille" apartementshond; hun blaf is doordringend en aanhoudend.

Ze zijn gefokt om ongedierte te doden. Ze zijn niet te vertrouwen bij hamsters, konijnen, cavia's of vogels. Dit is een genetische doodsschakelaar, geen trainingsprobleem.

Westies tolereren over het algemeen geen ruwe aanpak. Ze staan bekend om te bijten als ze lastiggevallen, getrokken of geschrokken worden, waardoor ze een riskante keuze zijn voor gezinnen met peuters die grenzen missen.