Mopshond vs Weimaraner

Mopshonden zijn eeuwenlang uitsluitend gefokt als metgezellen van Chinese keizers. Ze hebben bijna nul tolerantie voor isolatie en volgen je overal. Als ze een normale werkdag lang alleen zijn (8+ uur), ontwikkelen ze vaak ernstige scheidingsangst die zich uit als vernieling of vocalisatie.

Mopshonden kunnen niet efficiënt hijgen om af te koelen. Een hitteberoerte kan een Mopshond in minuten doden bij temperaturen die voor andere honden veilig zijn. Airconditioning is verplicht, en buitenactiviteiten moeten bij warm weer strikt worden beperkt.

Mopshonden scoren laag op traditionele gehoorzaamheids-intelligentie. Het zijn zelfstandige denkers die commando's vaak weigeren als er geen onmiddellijke voedselbeloning is. Zindelijkheidstraining kan maanden duren en sommige Mopshonden worden nooit 100% betrouwbaar.

Door hun platte-gezicht-anatomie hebben Mopshonden gegarandeerde gezondheidsproblemen. BOAS-operatie kan $2.000-$5.000 kosten, en verzekeringspremies zijn 40% hoger dan bij gemiddelde rassen. Dit is geen goedkope hond.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.