Standaard Schnauzer vs Weimaraner

Dit ras werd oorspronkelijk ontworpen om boerenkarren en woonerven te bewaken. Ze hebben een doordringend, aanhoudend geblaf dat wordt uitgelokt door voorbijgangers, bezorgwagens en zelfs buren. In tegenstelling tot een Golden Retriever die misschien blaft om te begroeten, blaft een Standaard Schnauzer om te zeggen "Blijf weg." Dit kenmerk maakt hen moeilijke buren in flats met dunne muren.

Mannelijke Standaard Schnauzers in het bijzonder kunnen intolerantie ontwikkelen jegens andere mannelijke honden rond sociale volwassenheid (18-24 maanden). Dit is niet altijd angstgerelateerd maar vaak statuszoekend gedrag. Ze starten misschien geen gevechten, maar zullen ze beëindigen, waardoor hondenparken een riskante omgeving zijn.

Hun geschiedenis als rattenvanger betekent dat ze een 'volledige' predatoresequentie hebben voor kleine dieren. Ze zullen eekhoorns, konijnen en buurtkatten achtervolgen, grijpen en mogelijk doden als ze er niet mee zijn opgegroeid. Deze drang is aangeboren en kan zelden volledig worden weggetraind.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.