American Foxhound vs Anglo-Français de Petite Vénerie

Het grootste gedragsprobleem is hun selectief gehoor. Wanneer een American Foxhound een geur opvangt, schakelen zijn oren effectief uit. Dit is geen koppigheid in menselijke zin; het is een biologische reflex. Terugkomen op commando is berucht onbetrouwbaar, waardoor vrij rondlopen in niet-omheinde gebieden gevaarlijk is.

Dit ras blaft niet zomaar; ze 'bassen' — een luid, muzikaal, dragend geluid dat bedoeld is om kilometers ver te worden gehoord over glooiende heuvels. In een buitenwijk of appartementencomplex leidt dit tot geluidsoverlastklachten en huisuitzettingen. Ze vocaliseren vaak uit verveling of eenzaamheid.

Als een hek niet op slot is of een omheining te laag is, zullen ze ervandoor gaan. Hun uithoudingsvermogen stelt hen in staat kilometers af te leggen voordat ze beseffen dat ze thuis zijn vertrokken.

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.