Toy Fox Terrier vs Anglo-Français de Petite Vénerie

Zonder de juiste leiding kunnen TFT's tiranniek worden. Ze kunnen voedsel, speelgoed of hun baasjes bewaken, wat leidt tot snauwen of grommen. Dit wordt vaak verergerd door eigenaren die gedrag tolereren bij een hond van 2,5 kg dat ze niet zouden tolereren bij een hond van 22 kg.

Dit is geen stil ras. Ze hebben een scherp, doordringend geblaf en zullen het gebruiken om elke bezorgwagen, buurman of eekhoorn aan te kondigen. Hoewel ze doorgaans niet recreatief blaffen zoals Beagles, is hun 'waakhond'-instinct hoog.

Ze zijn fysiek kwetsbaar. Een sprong van een bank kan een poot breken. Als gevolg hiervan kunnen ze defensief reageren (bijten) als ze ruw worden behandeld door jonge kinderen. Ze zijn niet geschikt voor huishoudens met peuters.

Dit ras heeft nul tolerantie voor kou. Ze hebben niet de lichaamsmassa en vacht om warmte vast te houden. Eigenaren moeten bereid zijn hen in truien te kleden bij elke temperatuur onder 10°C en snelle toiletbezoeken in de winter te regelen.

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.