Anglo-Français de Petite Vénerie vs Bloodhound

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.

Wanneer een Bloodhound een geur oppikt, sluiten zijn oren letterlijk (de zware flapjes blokkeren het gehoorkanaal) en filtert zijn brein al het gehoorsinput eruit. Ze negeren je niet uit boosaardigheid; ze kunnen je commando's tijdens het volgen van een spoor werkelijk niet verwerken. Dit maakt .

Ze scoren bijna onderaan in ranglijsten voor gehoorzaamheidsintelligentie, niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze gefokt zijn om onafhankelijk van menselijke sturing te werken. Ze lossen problemen op (het vinden van sporen) zonder hulp, wat zich thuis vertaalt in het openen van koelkasten, deuren en hekken.

De combinatie van (slingers die plafonds raken), (veroorzaakt door gist in huidplooien en vettige vacht), en maakt ze ongeschikt voor netheid-gerichte eigenaren of mensen met zintuiglijke gevoeligheden.