Airedale Terrier vs Anglo-Français de Petite Vénerie

Dit is een significante genetische eigenschap. Airedales werden gefokt om stand te houden. Agressie tussen mannetjes is gebruikelijk, en agressie tussen vrouwtjes kan nog ernstiger zijn. Het begin treedt doorgaans op bij seksuele volwassenheid (18-24 maanden).

Hun "volledige" roofzuchtige volgorde betekent dat ze niet alleen achtervolgen; ze grijpen en doden. Dit maakt hen een ernstig risico voor katten, konijnen en kleine honden, tenzij ze daarmee zijn opgegroeid onder strikt toezicht—en zelfs dan is veiligheid niet gegarandeerd.

Anders dan een Golden Retriever die *voor* je werkt, werkt een Airedale *samen met* je—en alleen als ze het eens zijn met het plan. Ze vervelen zich snel bij herhaling en zullen afhaken of weglopen als de training eentonig wordt.

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.