Africanis vs Anglo-Français de Petite Vénerie

In tegenstelling tot een Golden Retriever die u om leiding vraagt, neemt een Africanis zijn eigen beslissingen. Ze zijn coöperatief maar niet onderdanig. Als u een hond nodig heeft die commando's onmiddellijk opvolgt omwille van de gehoorzaamheid, zal dit ras u frustreren.

Deze honden zijn geëvolueerd om vrij rond te zwerven op landelijke boerderijen. Ze hebben een hoog 'zwerfzucht' en staan bekend als ontsnapkunstenaars. Een veilig hek (minimaal 1,8 m) is niet onderhandelbaar.

Ze zijn van nature voorzichtig tegenover vreemden. Hoewel ze zelden zonder aanleiding agressief zijn, zullen ze uw gasten niet onmiddellijk met een kwispelende staart begroeten. Ze zijn eerst waakhond, daarna vriend.

Ze hebben een functionele jachtdrift. Hoewel ze kunnen wennen aan vee (geiten, koeien) als ze ermee opgroeien, kunnen ze vreemde kleine dieren (katten, konijnen) als prooi beschouwen.

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.