Anglo-Français de Petite Vénerie vs Sint-Bernhard

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.

Ondanks hun formaat zijn Sint-Bernhards diepgaand afhankelijk. Ze verdragen isolatie slecht en kunnen destructieve scheidingsangst ontwikkelen. Een hond van 70 kg met angst kan gipswanden, deuren en meubels in minuten vernielen.

Hoewel goedaardig, zijn ze niet blindelings gehoorzaam zoals een Golden Retriever. Ze hebben een sluimerende koppigheid; als een Sint-Bernhard besluit niet te bewegen, kunt u ze niet fysiek dwingen. Dit vereist geduld en psychologische motivatie in plaats van fysieke correctie.

Tussen 8 en 24 maanden zijn ze in wezen grote, onhandige puppy's. Ze kunnen onbedoeld kinderen, grootouders en meubels omver stoten. Riemmanieren moeten worden vastgesteld voordat ze hun volledige gewicht bereiken, anders worden ze gevaarlijk om mee te wandelen.