Anglo-Français de Petite Vénerie vs Staffordshire Bull Terrier

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.

Staffies scoren 1/5 op onafhankelijkheid. Ze zijn vaak niet in staat om alleen te zijn gedurende standaard werkdagen (8 uur), waarbij ze regelmatig toevlucht nemen tot zelfverminking, vernieling van gipsplaat/deurframes en hoge, piepende vocalisaties die bekend staan als de 'Staffy Schreeuw'.

Ondanks dat ze aanhankelijk zijn met mensen, ontwikkelen veel Staffies hondenintolerantie bij het bereiken van seksuele volwassenheid (18-24 maanden). Dit is beheersbaar maar kan niet worden 'getraind' weg. Ze zijn zelden geschikt voor hondenparken.

Staffies raken gemakkelijk overstimuleerd. Hun intense springen, bijten en lichamelijk botsen bij het begroeten van gasten kan overweldigend zijn voor oudere eigenaren of kleine kinderen.

Regelmatig gevangen in 'pitbull'-verboden in veel rechtsgebieden. Eigenaren moeten mogelijk stamboombewijzen overleggen. Huisvestingsinstabiliteit door rasrestricties is een verborgen economische kost.