Anglo-Français de Petite Vénerie vs Yorkshire Terrier

Het gevaarlijkste misverstand over dit ras is de naam. "Petite Vénerie" verwijst naar het *wild* dat ze jagen (klein wild zoals haas, vos en fazant), niet naar de hond zelf. Dit is een middelgrote, atletische hazewindhond (48–56 cm hoog) met een aanzienlijk uithoudingsvermogen, geen schoothond.

Dit ras scoort 5/5 op zwerfzucht. Als ze een geur oppikken, zullen ze die volgen ongeacht verkeer, hekken of uw commando's. Ze zijn niet te vertrouwen los in omheinde gebieden.

Gefokt om in packs te leven en te werken, lijden deze honden aan ernstige isolatieangst als ze alleen worden gelaten. Ze zijn geen eenzame wezens; een enkele Anglo-Français die in een appartement achterblijft terwijl de eigenaar 9-5 werkt, wordt waarschijnlijk destructief en luidruchtig.

Ze blaffen niet alleen; ze huilen. Dit diepe, dragende geluid is muziek in de oren van een jager, maar een nachtmerrie voor buren. Het zijn spraakzame honden die opwinding en frustratie luidruchtig communiceren.

Dit is de meest genoemde reden voor het falen van het ras. Door kleine blaasjes en terriërkoppigheid zijn Yorkies notoir moeilijk te zindelijk te maken. Veel eigenaren rapporteren ongelukken tot ver in de volwassenheid, en sommigen worden nooit 100% betrouwbaar zonder binnentoiletmatten.

Het 'waakhond'-kenmerk is hardgecodeerd. Ze zullen elke bezorger, buurman en eekhoorn aankondigen met scherp, hoog geblaaf. Dit kan leiden tot klachten van buren en uitzettingsbrieven in appartementen.

Yorkies beseffen hun kleine formaat vaak niet, wat leidt tot 'Napoleontische' agressie tegenover veel grotere honden. Dit is meestal angstgebaseerde reactiviteit, geen echte moed, maar kan gevaarlijk zijn.

Een peuter die op een Yorkie valt, kan de hond doden. Ze kunnen fataal gewond raken door vallen, erop stappen of op gaan zitten. Niet geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.