Bernedoodle vs French Bulldog

Dit is de primaire gedragsmatige oorzaak van problemen. Beide ouderrassen zijn sterk op mensen gericht. De Berner is een 'klittenband'-werkershond die gefokt is om dicht bij boeren te blijven, en de Poedel is een zeer sociale apporteur. Het resultaat is een hond die vaak geen isolatie kan verdragen. Eigenaars melden regelmatig vernieling (kauwen aan deurframes, gipsplaat) en geluid als de hond meer dan 4 uur alleen wordt gelaten.

Hoewel Poedels volgzaam zijn, draagt de Berner Sennenhond een duidelijk onafhankelijke kant bij. Adolescente Bernedoodles (8-18 maanden) vertonen vaak 'selectief gehoor' en weigeren commando's die ze heel goed kennen. Dit is geen domheid; het is een gebrek aan motivatie dat hoogwaardige beloning vereist, geen herhaling.

Eigenaars onderschatten vaak het jachterfgoed van de Poedel. Standaard Poedels zijn wateraporteurs met een aanzienlijke prooidrift. Bernedoodles kunnen kleine dieren (eekhoorns, chipmunks, vogels) in de tuin fixeren, achtervolgen en af en toe doden. Ze zijn over het algemeen niet veilig bij vrij rondlopende kleine huisdieren.

Frenchies zijn 'kleefhonden' in de ware zin van het woord. Ze scoren extreem laag op zelfstandigheid. Alleen laten tijdens een normale werkdag (8 uur) leidt vaak tot de 'Franse Doodsschreeuw'—een huiveringwekkende vocalisatie die klinkt als een menselijk kind in nood—samen met destructief kauwen en bevuilen van het huis. Ze zijn ongeschikt voor alleenstaande eigenaren die buitenshuis werken zonder budget voor dagelijkse opvang.

Dit ras staat bekend als moeilijk zindelijk te maken. Hun koppige aard, gecombineerd met een kleine blaas en een afkeer van regen/kou, betekent dat ongelukjes tot ver in de volwassenheid kunnen aanhouden. Ze reageren niet op harde correctie; ze sluiten dan gewoon af.

Ondanks hun grappige uiterlijk dragen ze terrierbloed (van hun voorouders als rattenvangers). Ze kunnen gevaarlijk zijn voor kleine huisdieren zoals hamsters, cavia's en soms katten als ze er niet mee zijn opgegroeid.