Bullmastiff vs Weimaraner

Dit is een genetisch verankerde eigenschap bij veel Bullmastiffs. Hoewel ze vreedzaam kunnen samenleven met honden van het andere geslacht, leidt het plaatsen van twee mannetjes of twee vrouwtjes bij elkaar vaak tot ernstige conflicten zodra ze de sociale volwassenheid bereiken (18–24 maanden). Deze agressie wordt zelden 'genezen' door training; het wordt beheerd.

Gefokt om stropers stilletjes op te sporen en vast te houden zonder menselijke sturing, is de Bullmastiff een onafhankelijke probleemoplosser. Ze hebben niet de 'wil om te behagen' van een Golden Retriever. Als een commando voor hen geen zin heeft, negeren ze het simpelweg. Dit wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als domheid; het is eigenlijk een weigering om routinetaken uit te voeren zonder hoogwaardige motivatie.

Hoewel onafhankelijk in gedachten, zijn ze fysiek kleverig. Ze zullen hun 55 kilogram zware lichaam tegen u aan leunen, op uw voeten zitten en u van kamer naar kamer volgen. Deze constante fysieke aanwezigheid kan overweldigend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.