English Setter vs Lhasa Apso

English Setters zijn intensief sociale 'klittenhond'-honden die diep hechten aan hun mensen. Als ze 8+ uur alleen worden gelaten zonder gewenning of gezelschap, ontwikkelen ze vaak ernstige angst die zich uit in destructief kauwen, bevuilen van het huis en aanhoudend huilen.

Hun jachtdrift is allesoverheersend. Tijdens wandelingen kunnen ze doof worden voor commando's als ze een geur opvangen of een vogel zien. Betrouwbaarheid los van de lijn op niet-omheinde terreinen is voor de gemiddelde eigenaar vrijwel onmogelijk.

Verveelde of te weinig bewegende Setters staan erom bekend de omheining te testen. Dankzij hun atletisch vermogen kunnen ze over matige hekken springen, en graafinstincten kunnen heklijnen ondermijnen als ze prooien aan de andere kant zien.

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.