French Bulldog vs Lhasa Apso

Frenchies zijn 'kleefhonden' in de ware zin van het woord. Ze scoren extreem laag op zelfstandigheid. Alleen laten tijdens een normale werkdag (8 uur) leidt vaak tot de 'Franse Doodsschreeuw'—een huiveringwekkende vocalisatie die klinkt als een menselijk kind in nood—samen met destructief kauwen en bevuilen van het huis. Ze zijn ongeschikt voor alleenstaande eigenaren die buitenshuis werken zonder budget voor dagelijkse opvang.

Dit ras staat bekend als moeilijk zindelijk te maken. Hun koppige aard, gecombineerd met een kleine blaas en een afkeer van regen/kou, betekent dat ongelukjes tot ver in de volwassenheid kunnen aanhouden. Ze reageren niet op harde correctie; ze sluiten dan gewoon af.

Ondanks hun grappige uiterlijk dragen ze terrierbloed (van hun voorouders als rattenvangers). Ze kunnen gevaarlijk zijn voor kleine huisdieren zoals hamsters, cavia's en soms katten als ze er niet mee zijn opgegroeid.

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.