Labrador Retriever vs Spinone Italiano

Labrador-puppy's staan berucht om hun kauwgedrag. Anders dan het zachte bijten van sommige rassen, verkennen Labs de wereld met hun mond en hebben ze een langdurige bijt-/kauwfase die ver in de adolescentie kan aanhouden (6–18 maanden). Dit kan beangstigend zijn voor jonge kinderen en frustrerend voor eigenaren.

Een verveelde Labrador is een sloopkogel. Hun krachtige kaken, gefokt om gevogelte te dragen, kunnen eenvoudig gipsplaten, banken en massief houten meubels vernietigen als hun mentale en fysieke behoeften niet worden vervuld. Dit is geen 'slecht gedrag'; het is een verplaatsingsactiviteit voor een ondergeprikkelende werkhond.

Labradors rijpen langzaam. Ze behouden vaak een uitbundig, puppy-achtige energie en gebrek aan impulsbeheersing tot ze 3 of 4 jaar oud zijn. Eigenaren die een rustige 'Old Yeller'-type hond verwachten op leeftijd één, worden vaak verrast door de realiteit van een hond van 30 kg met het brein van een peuter.

Dit is geen ras voor mensen die persoonlijke ruimte willen. Labs zijn gevoelig voor scheidingsangst als ze lang alleen worden gelaten. Het zijn coöperatieve werkers die bij hun 'roedel' moeten zijn.

Dit is geen hond die in een kennel of achtertuin kan worden achtergelaten. Ze zijn diepgaand sociaal en hechten zich intens aan hun mensen. Als ze lang alleen worden gelaten (meer dan 4-5 uur), zijn ze vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit in huilen (het ras staat bekend om een uniek "gejodel") en destructief kauwen.

Hoewel niet zo overvloedig als een Mastiff, heeft de Spinone een kenmerkende baard die als een spons werkt. Elke keer dat ze drinken, druipen ze water over uw vloer. Na het eten bevat hun baard voedselresten. Als u huistrots bent of een afkeer heeft van natte gezichten die tegen uw schone kleding worden gedrukt, is dit een dealbreaker.

In tegenstelling tot de Golden Retriever die leeft om te plezieren, vraagt de Spinone "Waarom?" Ze zijn intelligent maar bezitten een doordachte, nadenkende aard. Als een commando voor hen geen zin heeft, kunnen ze het gewoon weigeren. Dit wordt vaak aangezien voor domheid, maar het is eigenlijk onafhankelijkheid.