Noors Elshond vs Portugese Waterhond

Dit ras is genetisch geprogrammeerd om te blaffen. In hun thuisland Noorwegen is het hun taak om elanden op te sporen en ze op afstand te houden door ritmisch en continu te blaffen totdat de jager aankomt. Dit is een eigenschap die niet volledig kan worden 'afgetraind'. Ze zullen blaffen naar eekhoorns, auto's, bezorgers en bladeren die in de wind waaien. Als u in een geluidsgevoelige gemeenschap woont of muren deelt met buren, dan is dit ras een uitdaging.

In tegenstelling tot een Golden Retriever die vraagt 'Wat kan ik voor u doen?', vraagt de Elshond 'Wat heb ik eraan?' Ze zijn onafhankelijke probleemoplossers. Dit manifesteert zich als 'koppigheid' tijdens de training. Ze zullen vaak de waarde van een traktatie afwegen tegen de interesse van een geur en voor de geur kiezen.

Deze honden zijn trackers. Als ze een geur oppikken, schakelen hun oren uit en volgen ze die geur voor kilometers. Ze kunnen niet vertrouwd worden zonder riem in niet-omheinde gebieden. Hun terugroep is berucht onbetrouwbaar wanneer de jachtdrift geactiveerd is.

PWD's waren gefokt om de hele dag op kleine vissersbootjes naast hun meesters te werken. Ze volgen je naar de badkamer en kunnen ernstige scheidingsangst ontwikkelen als ze meer dan 8 uur alleen worden gelaten. Vatbaar voor eisend blaffen en janken als ze worden genegeerd.

Als retrieverras interacteren ze met de wereld via hun mond. PWD-puppy's zijn notoir 'bijterig' en oraal—dit is geen agressie maar kan pijnlijk en beangstigend zijn voor jonge kinderen.

Dit ras staat bekend om het dansen op achterpoten en springen om gezichten te begroeten. Hoewel charmant voor sommigen, is het een aanzienlijk valrisico voor oudere eigenaren of kleine kinderen.

Professionele verzorging elke 6-8 weken voor $100-150 is verplicht, niet optioneel. Dit verwaarlozen leidt tot ernstige klitten die de huid beschadigen en een scheerbeurt vereisen.