Papillon vs Scottish Terriër

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.

In tegenstelling tot de Golden Retriever of Labrador leeft de Scottie niet om u tevreden te stellen. Ze zijn beroemde onafhankelijke denkers. Als u een Scottie roept, kan hij het verzoek overwegen, evalueren wat er voor hem in zit en dan beslissen of hij gehoorzaamt. Dit wordt vaak als 'koppigheid' uitgelegd, maar het is eigenlijk een eigenschap van een ras dat is ontworpen om alleen ondergronds te werken zonder menselijke begeleiding.

Scotties zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden en andere honden. Ze hebben een lage tolerantie voor behandeling die ze als respectloos beschouwen, waaronder omhelzen, aan oren trekken of plotselinge bewegingen. Dit maakt hen minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.

Veel Scotties, met name mannetjes, kunnen intolerant zijn tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Deze agressie treedt vaak op bij sociale volwassenheid (18-24 maanden) en kan escaleren tot ernstige gevechten als het niet wordt beheerd.

Hun jachtinstinct is geen spel; het is een doodinstinct. Ze zijn niet te vertrouwen in de buurt van kleine huisdieren zoals hamsters, konijnen of vogels.