Papillon vs Standaard Schnauzer

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.

Dit ras werd oorspronkelijk ontworpen om boerenkarren en woonerven te bewaken. Ze hebben een doordringend, aanhoudend geblaf dat wordt uitgelokt door voorbijgangers, bezorgwagens en zelfs buren. In tegenstelling tot een Golden Retriever die misschien blaft om te begroeten, blaft een Standaard Schnauzer om te zeggen "Blijf weg." Dit kenmerk maakt hen moeilijke buren in flats met dunne muren.

Mannelijke Standaard Schnauzers in het bijzonder kunnen intolerantie ontwikkelen jegens andere mannelijke honden rond sociale volwassenheid (18-24 maanden). Dit is niet altijd angstgerelateerd maar vaak statuszoekend gedrag. Ze starten misschien geen gevechten, maar zullen ze beëindigen, waardoor hondenparken een riskante omgeving zijn.

Hun geschiedenis als rattenvanger betekent dat ze een 'volledige' predatoresequentie hebben voor kleine dieren. Ze zullen eekhoorns, konijnen en buurtkatten achtervolgen, grijpen en mogelijk doden als ze er niet mee zijn opgegroeid. Deze drang is aangeboren en kan zelden volledig worden weggetraind.