Poedel vs Weimaraner

Poedels zijn intensief sociaal. Ze willen niet alleen *bij* je zijn; ze *moeten* bij je zijn. Dit ras scoort zeer laag op onafhankelijkheid. Als ze meer dan 8 uur per dag alleen worden gelaten zonder interactie, zijn ze geneigd ernstige scheidingsangst te ontwikkelen, die zich uit als non-stop blaffen, zelfverminking (likken/kauwen aan poten) en vernietiging. Ze zijn niet geschikt voor huizen die overdag leeg zijn.

Een verveelde Poedel is een destructieve Poedel. Hun intelligentie (gerangschikt als #2 van alle rassen) betekent dat ze 'hersenwerk' nodig hebben, niet alleen wandelingen. Zonder een taak—of het nu geavanceerde gehoorzaamheid, puzzelspeelgoed of behendigheid is—zullen ze hun eigen spelletjes uitvinden, die meestal inhouden dat ze uw meubels uit elkaar halen of uw kasten openen.

Hoewel niet 'yappy' zonder reden, zijn Poedels scherpe waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, eekhoorn en voorbijganger aan. Dit kan lastig zijn in appartementomgevingen als het niet vroeg wordt beheerd.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.