American Foxhound vs Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Het grootste gedragsprobleem is hun selectief gehoor. Wanneer een American Foxhound een geur opvangt, schakelen zijn oren effectief uit. Dit is geen koppigheid in menselijke zin; het is een biologische reflex. Terugkomen op commando is berucht onbetrouwbaar, waardoor vrij rondlopen in niet-omheinde gebieden gevaarlijk is.

Dit ras blaft niet zomaar; ze 'bassen' — een luid, muzikaal, dragend geluid dat bedoeld is om kilometers ver te worden gehoord over glooiende heuvels. In een buitenwijk of appartementencomplex leidt dit tot geluidsoverlastklachten en huisuitzettingen. Ze vocaliseren vaak uit verveling of eenzaamheid.

Als een hek niet op slot is of een omheining te laag is, zullen ze ervandoor gaan. Hun uithoudingsvermogen stelt hen in staat kilometers af te leggen voordat ze beseffen dat ze thuis zijn vertrokken.

Dit is geen mythe. Wanneer opgewonden, gefrustreerd of in afwachting van werk (zoals het gooien van een bal), laten Tollers een hoge, doordringende kreet horen die klinkt als een banshee. Het schrikt buren af en kan moeilijk af te leren zijn omdat het een onvrijwillige uiting van opwinding is.

In tegenstelling tot veel showlijn Golden Retrievers die na een wandeling graag ontspannen, heeft een Toller vaak wat te doen nodig om te ontspannen. Zonder een 'taak' of intensieve mentale stimulatie kunnen ze neurotisch worden, ijsberen, jammeren en vernietigend gedrag vertonen.

Tollers zijn niet 'iederands beste vriend.' Ze zijn doorgaans terughoudend tegenover vreemden en negeren hen om zich te concentreren op hun eigenaar of een bal. Dit kan teleurstellend zijn voor eigenaren die de sociale vlinderaard van een Lab of Golden verwachten.