Beagle vs Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Wanneer een Beagle een interessante geur opvangt, gaan zijn oren letterlijk uit (selectieve doofheid). Betrouwbaarheid zonder lijn is voor de gemiddelde eigenaar vrijwel onmogelijk. Ze volgen een spoor kilometers ver, waarbij ze verkeer en commando's negeren.

Beagles blaffen niet zomaar; ze huilen - een luid, langdurig geloei dat gebruikt werd om jagers op prooi te attenderen. Dit geluid draagt over grote afstanden en kan worden uitgelokt door verveling, eenzaamheid of voorbijrijdende sirenes. Een risicovolle keuze voor appartementen.

Gefokt om in roedels te werken, lijden Beagles acuut aan isolatiedistress. Een Beagle die 8 uur per dag alleen wordt gelaten, wordt destructief (graven, kauwen) en luidruchtig. Het zijn klittenband-honden die gedijen bij constante aanwezigheid.

Beagles zijn berucht voedselgedreven tot het punt van obsessie. Meesters in het afstropen van aanrechten en vuilnisbakken roven. Deze drang helpt bij de training, maar vereist strikt omgevingsbeheer om obesitas te voorkomen.

Dit is geen mythe. Wanneer opgewonden, gefrustreerd of in afwachting van werk (zoals het gooien van een bal), laten Tollers een hoge, doordringende kreet horen die klinkt als een banshee. Het schrikt buren af en kan moeilijk af te leren zijn omdat het een onvrijwillige uiting van opwinding is.

In tegenstelling tot veel showlijn Golden Retrievers die na een wandeling graag ontspannen, heeft een Toller vaak wat te doen nodig om te ontspannen. Zonder een 'taak' of intensieve mentale stimulatie kunnen ze neurotisch worden, ijsberen, jammeren en vernietigend gedrag vertonen.

Tollers zijn niet 'iederands beste vriend.' Ze zijn doorgaans terughoudend tegenover vreemden en negeren hen om zich te concentreren op hun eigenaar of een bal. Dit kan teleurstellend zijn voor eigenaren die de sociale vlinderaard van een Lab of Golden verwachten.