Bullmastiff vs French Bulldog

Dit is een genetisch verankerde eigenschap bij veel Bullmastiffs. Hoewel ze vreedzaam kunnen samenleven met honden van het andere geslacht, leidt het plaatsen van twee mannetjes of twee vrouwtjes bij elkaar vaak tot ernstige conflicten zodra ze de sociale volwassenheid bereiken (18–24 maanden). Deze agressie wordt zelden 'genezen' door training; het wordt beheerd.

Gefokt om stropers stilletjes op te sporen en vast te houden zonder menselijke sturing, is de Bullmastiff een onafhankelijke probleemoplosser. Ze hebben niet de 'wil om te behagen' van een Golden Retriever. Als een commando voor hen geen zin heeft, negeren ze het simpelweg. Dit wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als domheid; het is eigenlijk een weigering om routinetaken uit te voeren zonder hoogwaardige motivatie.

Hoewel onafhankelijk in gedachten, zijn ze fysiek kleverig. Ze zullen hun 55 kilogram zware lichaam tegen u aan leunen, op uw voeten zitten en u van kamer naar kamer volgen. Deze constante fysieke aanwezigheid kan overweldigend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

Frenchies zijn 'kleefhonden' in de ware zin van het woord. Ze scoren extreem laag op zelfstandigheid. Alleen laten tijdens een normale werkdag (8 uur) leidt vaak tot de 'Franse Doodsschreeuw'—een huiveringwekkende vocalisatie die klinkt als een menselijk kind in nood—samen met destructief kauwen en bevuilen van het huis. Ze zijn ongeschikt voor alleenstaande eigenaren die buitenshuis werken zonder budget voor dagelijkse opvang.

Dit ras staat bekend als moeilijk zindelijk te maken. Hun koppige aard, gecombineerd met een kleine blaas en een afkeer van regen/kou, betekent dat ongelukjes tot ver in de volwassenheid kunnen aanhouden. Ze reageren niet op harde correctie; ze sluiten dan gewoon af.

Ondanks hun grappige uiterlijk dragen ze terrierbloed (van hun voorouders als rattenvangers). Ze kunnen gevaarlijk zijn voor kleine huisdieren zoals hamsters, cavia's en soms katten als ze er niet mee zijn opgegroeid.