English Setter vs Scottish Terriër

English Setters zijn intensief sociale 'klittenhond'-honden die diep hechten aan hun mensen. Als ze 8+ uur alleen worden gelaten zonder gewenning of gezelschap, ontwikkelen ze vaak ernstige angst die zich uit in destructief kauwen, bevuilen van het huis en aanhoudend huilen.

Hun jachtdrift is allesoverheersend. Tijdens wandelingen kunnen ze doof worden voor commando's als ze een geur opvangen of een vogel zien. Betrouwbaarheid los van de lijn op niet-omheinde terreinen is voor de gemiddelde eigenaar vrijwel onmogelijk.

Verveelde of te weinig bewegende Setters staan erom bekend de omheining te testen. Dankzij hun atletisch vermogen kunnen ze over matige hekken springen, en graafinstincten kunnen heklijnen ondermijnen als ze prooien aan de andere kant zien.

In tegenstelling tot de Golden Retriever of Labrador leeft de Scottie niet om u tevreden te stellen. Ze zijn beroemde onafhankelijke denkers. Als u een Scottie roept, kan hij het verzoek overwegen, evalueren wat er voor hem in zit en dan beslissen of hij gehoorzaamt. Dit wordt vaak als 'koppigheid' uitgelegd, maar het is eigenlijk een eigenschap van een ras dat is ontworpen om alleen ondergronds te werken zonder menselijke begeleiding.

Scotties zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden en andere honden. Ze hebben een lage tolerantie voor behandeling die ze als respectloos beschouwen, waaronder omhelzen, aan oren trekken of plotselinge bewegingen. Dit maakt hen minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.

Veel Scotties, met name mannetjes, kunnen intolerant zijn tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Deze agressie treedt vaak op bij sociale volwassenheid (18-24 maanden) en kan escaleren tot ernstige gevechten als het niet wordt beheerd.

Hun jachtinstinct is geen spel; het is een doodinstinct. Ze zijn niet te vertrouwen in de buurt van kleine huisdieren zoals hamsters, konijnen of vogels.