Field Spaniel vs Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Dit is het primaire gedragsprobleem van het ras. Field Spaniels zijn typische "plakkerige honden". Ze geven niet alleen de voorkeur aan gezelschap; ze *hebben* het nodig. Als ze gedurende een normale werkdag (8+ uur) alleen worden gelaten zonder interventie, zijn ze geneigd tot destructief kauwen, huilen en zelfverwonding. Ze zijn niet geschikt voor huishoudens waar het huis de hele dag leeg is.

Anders dan de veerkrachtige Labrador zijn Field Spaniels emotioneel gevoelig. Harde trainingsmethoden, chaotische huishoudens of strenge discipline kunnen ertoe leiden dat ze "afsluiten" — teruggetrokken, angstig of onderdanig urineren. Ze vereisen een zachte, positieve aanpak.

Hoewel over het algemeen dociel, zijn het opjaaghonden. Ze zullen achter vogels, eekhoorns en konijnen aanrennen. Deze drift kan het betrouwbaar loslopen in niet-omheinde gebieden een uitdaging maken zonder significant training.

Dit is geen mythe. Wanneer opgewonden, gefrustreerd of in afwachting van werk (zoals het gooien van een bal), laten Tollers een hoge, doordringende kreet horen die klinkt als een banshee. Het schrikt buren af en kan moeilijk af te leren zijn omdat het een onvrijwillige uiting van opwinding is.

In tegenstelling tot veel showlijn Golden Retrievers die na een wandeling graag ontspannen, heeft een Toller vaak wat te doen nodig om te ontspannen. Zonder een 'taak' of intensieve mentale stimulatie kunnen ze neurotisch worden, ijsberen, jammeren en vernietigend gedrag vertonen.

Tollers zijn niet 'iederands beste vriend.' Ze zijn doorgaans terughoudend tegenover vreemden en negeren hen om zich te concentreren op hun eigenaar of een bal. Dit kan teleurstellend zijn voor eigenaren die de sociale vlinderaard van een Lab of Golden verwachten.