Goldendoodle vs Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Dit is de belangrijkste gedragsproblemen van het ras. Afgeleid van de 'klittenband'-natuur van de Golden Retriever en de intense sociale behoeften van de Poedel, hebben Goldendoodles vaak moeite met isolatie. Onderzoeken tonen aan dat scheidingsgerelateerde gedragingen bij gezelschapshonden sterk zijn toegenomen, met Poedelmixen die regelmatig oververtegenwoordigd zijn in klinische gevallen van scheidingsnood. Het zijn geen 'in de achtertuin laten'-honden; ze hebben integratie in de gezinseenheid nodig.

Hoewel agressie zeldzaam is, is 'hyper-vriendelijkheid' gewoon. Goldendoodles kunnen moeite hebben met impulsbeheersing, wat zich uit als springen, bijten en wilde begroetingen die overweldigend kunnen zijn voor kinderen of oudere eigenaren. Dit wordt vaak ten onrechte als 'blijdschap' bestempeld, maar is vaak een teken van overprikkeling en gebrek aan emotionele regulatie.

De Poedelintelligentie gecombineerd met de Retriever-doorzettingsvermogen kan een hond creëren die vocaliseert om aandacht, spel of voedsel te eisen.

Dit is geen mythe. Wanneer opgewonden, gefrustreerd of in afwachting van werk (zoals het gooien van een bal), laten Tollers een hoge, doordringende kreet horen die klinkt als een banshee. Het schrikt buren af en kan moeilijk af te leren zijn omdat het een onvrijwillige uiting van opwinding is.

In tegenstelling tot veel showlijn Golden Retrievers die na een wandeling graag ontspannen, heeft een Toller vaak wat te doen nodig om te ontspannen. Zonder een 'taak' of intensieve mentale stimulatie kunnen ze neurotisch worden, ijsberen, jammeren en vernietigend gedrag vertonen.

Tollers zijn niet 'iederands beste vriend.' Ze zijn doorgaans terughoudend tegenover vreemden en negeren hen om zich te concentreren op hun eigenaar of een bal. Dit kan teleurstellend zijn voor eigenaren die de sociale vlinderaard van een Lab of Golden verwachten.